"Złota Dama"

Uwielbiam twórczość Gustava Klimta. W swoim pokoju mam 2 plakaty z jego dziełami i kilka innych rzeczy. Dlatego, kiedy dowiedziałam się o filmie "Złota dama", w którym obraz austriackiego malarza jest jednym z głównych "bohaterów", od razu wiedziałam, że go obejrzę :)



Dzieło angielskiego reżysera Simon'a Curtis'a opowiada opartą na faktach historię Marii Altmann, która walczy z rządem austriackim o zwrot obrazu pędzla Gustava Klimta nazywany "Złotą Damą". Dla wielu jest to wielkie dzieło sławnego secesyjnego malarza, ale dla starszej kobiety to portret ukochanej ciotki Adele Bloch - Bauer, który został zrabowany przez nazistów z jej rodzinnego domu. W toczeniu tej ciężkiej batalii pomaga jej syn przyjaciółki, młody prawnik, Randol Schoenberg.

Ukazanie losów głównej bohaterki w "Złotej damie" to punkt wyjściowy do poruszenia trudnego tematu, jakim jest holocaust. Im bardziej rozwija się fabuła, tym więcej szczegółów z czasów młodości Marii się dowiadujemy i możemy lepiej zrozumieć motywy jej działania. Walka o cenny obraz jest bowiem jednocześnie walką o poczucie sprawiedliwości i zmierzeniem się z tragicznymi wydarzeniami z przeszłości. Reżyser sprawnie wplótł we właściwą akcję retrospekcje, odsłaniając biografię bohaterki kawałek po kawałku. Wyszła mu z tego niezwykle ciekawa, momentami zabawna i bardzo wzruszająca historia. No właśnie, tylko z tym wzruszeniem trochę przesadził. Mimo, iż nie raz łza mi się zakręciła w oku, to jednak czasami dało się wyczuć, że film jest "na siłę" ckliwy np. w końcowej scenie. To jedna z 2 rzeczy, która nieco psuje mi to dzieło.

"Dior and I"

W Krakowie trwa własnie festiwal kina niezależnego - PKO Off Camera. Przez 10 dni do stolicy Małopolski ściągają tak znakomici goście jak Roman Polański czy Claudia Cardinale, a w rożnych miejscach wyświetlane są dziesiątki filmów, których na co dzień nie można zobaczyć w kinach (nawet tych studyjnych). Ja z tej bogatej oferty wybrałam coś idealnie dla siebie - dokument pt. "Dior and I".



W 2012 roku Raf Simons zostaje dyrektorem kreatywnym domu mody Dior. Ma 8 tygodni na stworzenie swojej pierwszej kolekcji haute couture. Ciąży na nim nie tylko presja czasu, ale również otoczenia, gdyż wiele osób obserwuje, jak poradzi sobie z tym trudnym zadaniem belgijski projektant dotąd kojarzony z minimalistyczną marka Jil Sander. "Dior and I" pokazuje zarówno proces realizacji pokazu, jak i zmagania Raf'a Simons'a z oczekiwaniami i spuścizną wielkiego Christian'a Dior'a.

To, co najbardziej fascynuje w tym filmie, to fakt, że przedstawia on świat wielkiego krawiectwa od samego środka. Żeby powstała kolekcja haute couture, potrzeba wielu godzin ciężkiej pracy, dobrej organizacji i zgranego zespołu. Projektant, który pokazuje się w finale pokazu, to tylko jeden z trybów tej ogromnej machiny. Oczywiście, ten najważniejszy tryb, bo to on decyduje, jak ostatecznie będą wyglądać wszystkie projekty i ich prezentacja. W "Dior and I" poznajemy też jednak pozostałe "trybiki": krawców i krawcowe z atelier, asystentów, menadżerów, modelki itd. Śledzimy ich emocje i pracę przy pokazie, tak jak samego Raf'a Simons'a. Bo to ludzie są tu głównymi bohaterami, a nie ubrania i techniki ich tworzenia (choć sporo z tego zakresu też jest pokazane). Dzięki temu w filmie nie brakuje emocji: od radości, przez zdenerwowanie, aż po wzruszenie.

"Wędrówka na Zachód"

W tym semestrze mam na studiach wykład i ćwiczenia z buddyzmu i przyznaję, że jest to naprawdę wciągający temat. Dlatego, kiedy znajomi zaproponowali wyjście do kina na "Wędrówkę na Zachód", wystarczyło, że skojarzyłam plakat z buddyjskim mnichem i od razu się zgodziłam. Praktycznie po raz pierwszy nie przeczytałam nic o filmie, na który się wybierałam, przez co, przeżyłam niemałe zaskoczenie w trakcie seansu.

Nie spodziewałam się, że będzie on aż tak...artystyczny. Składa się z serii kilku lub kilkunastominutowych ujęć. Na większości z nich widzimy wspomnianego już przeze mnie buddyjskiego mnicha (w rzeczywistości tajwańskiego aktora), który pogrążony w medytacji porusza się wolnym tempem przez francuskie miasto. Tak naprawdę w tym wcześniejszym zdaniu zamyka się ogólny opis tego, co dzieje się w filmie. Nudy? Też mi to przemknęło przez myśl, gdy z przerażeniem uzmysłowiłam sobie, że tak będzie wyglądać całe 55 minut seansu. Jednak przy każdej kolejnej scenie co raz bardziej pochłaniało mnie to, co działo się na ekranie.

Początkowo większą uwagę skupiałam na idącym mnichu. Potem dopiero zaczęłam dostrzegać to, co działo się wokół niego. Obserwować reakcje przechodzących lub znajdujących się w jego pobliżu ludzi. Słuchać dźwięków otoczenia. Czytać napisy, które pojawiały się na murach, autokarach itd. Innymi słowy, widzieć i słyszeć rzeczy, których na większości filmów się nie dostrzega. Poczułam jak wyostrzają mi się zmysły, a wcześniejsze zniecierpliwienie zastępuje spokój. Nie było to jakieś silne czy niezwykłe uczucie, ale z pewnością go doświadczyłam. W trakcie jednego kroku, który wykonał mnich, działo się niesamowicie wiele. To automatycznie nasuwa pytanie: jak dużo szczegółów umyka nam w codziennym życiu? Co jeszcze zwróciło moją uwagę w tym filmie, to fakt, że mimo, iż nie ma jako takiej fabuły, nie wyeliminowało to całkowicie emocji. W kilku momentach odczułam lekkie rozbawienie, a końcowa scena zachwyciła mnie nietypowym obrazem miasta z cichym pianinem w tle.

"Ex Machina"

Po małej fazie na oglądanie historycznych melodramatów, zatęskniłam za dobrym kinem sci-fi. Dlatego idąc w niedzielę na "Ex Machinę" miałam wobec niej wysokie oczekiwania. I przyznaję, że w pełni zostały spełnione.



Caleb, programista w jednej z większych korporacji, wygrywa loterię i zostaje zaproszony na tydzień do posiadłości swojego szefa. Nowoczesny dom położony na odludziu wśród pięknej, dzikiej przyrody, okazuje się jednocześnie laboratorium. Mężczyzna zgadza się wziąć udział w eksperymencie swojego pracodawcy i przetestować stworzoną przez niego sztuczną inteligencję.

To, co najbardziej niesamowite jest w "Ex Machinie" i towarzyszy widzowi nawet po zakończeniu seansu, to atmosfera niepokoju. Budowana jest od samego początku, odpowiednimi scenami i specyficzną ścieżką dźwiękową. Oglądając film, już na wstępie wiesz, że "coś się wydarzy", ale napięcie narasta powoli, a zakończenia nie można określić jako "oczywistego". "Ex Machina" to z pewnością dzieło minimalistyczne - nie ma tutaj spektakularnych wybuchów i scen walki, w które ostatnio sci-fi obfitowało. Jest za to niezwykła dbałość o szczegóły - widać to zarówno w miejscu akcji (willa niczym ekskluzywny bunkier w kontraście z dziką naturą), jak i przemyślanych dialogach. Film porusza istotne kwestie współczesnej cywilizacji: robotyzacji świata, ciągłego rozwoju technologicznego, dążenia do stworzenia zaawansowanej sztucznej inteligencji i konsekwencji takiego postępowania. A przez to, że fantastyczne elementy zostały ograniczone do minimum, scenariusz "Ex Machiny" wydaje się przerażająco prawdopodobny...

"Gra Tajemnic"

Korzystając z faktu, że to ostatnie wolne chwile przed sesją, znów wybrałam się do kina. Tym razem jednak do studyjnego i na zupełnie odmienny gatunkowo film od "Hobbita" - "Grę Tajemnic".

Młody brytyjski matematyk, Alan Turing, zostaje zwerbowany do zespołu, którego tajną misją jest złamanie niemieckiego kodu Enigmy podczas II wojny światowej. Postanawia zbudować uniwersalną maszynę, która poradziłaby sobie z każdym szyfrem - pierwszy na świecie komputer. Ekscentrycznemu geniuszowi trudno jednak dogadać się z pozostałymi osobami z grupy, przez co naraża się na kłopoty. Sytuacja odmienia się, gdy dołącza do nich niezwykle inteligentna Joan Clarke.



Film "Gra Tajemnic" zaskoczył mnie swoją wielowymiarowością. Wydawałoby się, że to łamanie kodu Enigmy jest głównym wątkiem w całej tej historii, a to tylko tło dla jeszcze bardziej interesującego życiorysu genialnego matematyka. Reżyser nie wybrał najbardziej oczywistego sposobu, czyli chronologicznego ukazania wydarzeń, ale w odpowiednich momentach zastosował retrospekcje. Przez to film wciąga widza niczym dobre kino akcji, tylko bez brawurowych wyścigów i strzelanin. Już od pierwszej sceny postać Turing'a zaczyna intrygować, a z rozwojem fabuły, co raz więcej odkrywamy jego sekretów. Jednak "Gra Tajemnic" nie kończy się na ukazaniu biografii głównego bohatera (a już z pewnością nie szczegółowej), ale na poruszaniu tak ważnych problemów jak: nietolerancja, niesprawiedliwość, osamotnienie. Choć zakończanie jest przejmująco smutne, to w całości można znaleźć o wiele więcej momentów do śmiechu, niż do płaczu.

"Hobbit: Bitwa Pięciu Armii"

W niedzielę pojechałam w końcu do kina na ostatnią część "Hobbita". Wybrałam opcję "na bogato", czyli IMAX 3D, co było bardzo dobrym pomysłem :)


Krasnoludy z Ereboru odzyskują swoje dawne królestwo, ale ich radość trwa krótko. Pod Samotną Górę ściągają armie ludzi, elfów i krasnoludów, których przywódcy muszą zadecydować: czy walczyć o własne interesy czy zjednoczyć się przeciw siłom zła. Thorin Dębowa Tarcza może łatwo stracić to, czego tak bardzo pragnął - albo o wiele więcej...

Doskonała grafika to największy atut filmu "Hobbit: Bitwa Pięciu Armii" (zresztą, tak jak dwóch poprzednich części). Dlatego też nie żałuję pieniędzy wydanych na IMAX 3D, bo wrażenie, że jest się "w środku" tego niesamowitego świata, pełnego zapierających dech w piersiach krajobrazów i fantastycznych istot, jest bezcenne. Zresztą od strony technicznej "Hobbit" to mistrzostwo - nie tylko, jeśli chodzi o efekty specjalne, ale też o muzykę czy kostiumy. Kluczowa scena, czyli tytułowa bitwa robi wrażenie, aczkolwiek według mnie nie przebija tej z "Władcy Pierścieni: Powrót Króla". Największe emocje dostarczają pojedynki "jeden na jednego", których w tej części nie brakuje. Niestety ten film posiada też ogromny mankament - "wzruszające" sceny. To, co z założenia miało wyciskać mi łzy z oczu, wręcz mnie śmieszyło swoją banalnością. Niektóre dialogi były tak okropne, że aż zdziwiło mnie, iż aktorzy nie protestowali, kiedy przeczytali je w scenariuszu.

Igrzyska Śmierci. Kosogłos. Cz. 1

Jako wielka fanka trylogii stworzonej przez Suzanne Collins, film "Igrzyska Śmierci. Kosogłos. Cz. 1" był jedną z premier filmowych, na które najbardziej czekałam w tym roku. Tak, jak i pozostałe części, trójka nie zawiodła moich oczekiwań.



Katniss Everdeen po dramatycznych przeżyciach na 75. Głodowych Igrzyskach trafia wraz matką, siostrą i przyjacielem Gale'em do 13. dystryktu, które jest jedynym schronieniem dla rebeliantów sprzeciwiających się władzy Kapitolu. Na czele państwa podziemnego stoi pragmatyczna prezydent Coin, która stawia przed dziewczyną wielkie wyzwanie - zostanie twarzą rebelii.  Katniss, mimo swoich lęków, postanawia się tego podjąć, bo jest to jej jedyna szansa, by uratować Peetę.

W "Kosogłosie", w porównaniu do dwóch poprzednich filmów, akcja nie toczy się już tak szybko z prostej przyczyny: głównym miejscem wydarzeń nie jest arena, gdzie na bohaterów co chwila czeka jakieś niebezpieczeństwo. Co nie oznacza, że ta część jest nudna. Jest po prostu bardziej...emocjonalna. Więcej znajdziemy w niej scen smutnych i podniosłych niż takich, które podniosą nam adrenalinę. W "Kosogłosie" możemy też lepiej poznać bohaterów - szczególnie Katniss, ale również jej siostrę Primrose, Gale'a czy Finnick'a. Jest też sporo nowych, ciekawych postaci, które powinny odegrać ważne role w części drugiej...

"Hua Mulan"

Obiecałam sobie, że jak dostanę się na swoje wymarzone studia dalekowschodnie z modułem Chiny, to znów obejrzę, a potem opiszę dla Was "Hua Mulan". Film dla mnie bardzo ważny, ponieważ to od niego w 2 klasie liceum zaczęła się moja miłość do języka i kultury chińskiej :)



Jest on oparty na popularnej legendzie, którą większość z nas kojarzy z disneyowskiej bajki pt. "Mulan". W czasach panowania dynastii Wei trwa wojna z koczowniczym plemieniem Rouran'ów. Z każdej rodziny o militarnych tradycjach do wojska musi stawić się choć jeden mężczyzna. W rodzinie Hua ten obowiązek spada na schorowanego Hu. Jego córka, Mulan, by go ratować, przebiera się za mężczyznę i wstępuje do cesarskiej armii. Wie, że jeśli ktokolwiek odkryje jej prawdziwą płeć, spadnie na nią kara śmierci. W czasie 12-letniej wojny czekają ją chwilę chwały, ale również mnóstwo cierpienia. Zostanie zmuszona do ciągłej walki o życie swoje i swoich towarzyszy broni m.in. Wentai'a, Tygrysa, ale przede wszystkim do walki z własnymi słabościami.

"Zacznijmy od nowa"

Wiedziałam, że pójdę do kina na film "Zacznijmy od nowa" jak tylko obejrzałam jego zwiastun. Po pierwsze, dlatego, że uwielbiam wszystkie produkcje, gdzie muzyka jest tematem przewodnim, po drugie lubię sposób grania Keiry Knightley, a po trzeci byłam ciekawa aktorskiego debiutu Adama Levin'a :)



Dan (Mark Ruffalo) to producent muzyczny, któremu już od dłuższego czasu nie powodzi się zarówno w życiu zawodowym jak i osobistym. Jest w separacji ze swoją żoną Miriam, ma słaby kontakt z nastoletnią córką Violet i brak większych sukcesów lansowanych przez niego piosenkarzy. W dniu, w który zostaje zwolniony z pracy, słyszy śpiewającą w barze młodą dziewczynę, Gretę. I dla niej los nie jest łaskawy. Zagubiona w Nowym Jorku, zdradzona przez chłopaka Dave'a, wschodzącą gwiazdę sceny muzycznej, może liczyć tylko na swojego przyjaciela, Steve'a. Dan, zachwycony jej autorską piosenką, postanawia pomóc dziewczynie w karierze piosenkarki. Zbiera do pomocy kilku znudzonych muzyków i ruszają w miasto nagrywać album.



Film spełnił w 100% moje oczekiwania. Nie był ckliwym romansidłem, ani patetycznym dramatem. Miał też ciekawe, trudne do przewidzenia zakończenie, szczególnie, że reżyser  (spryciarz ;)) dla "zmyłki" umieścił kilka scen, które wskazywałyby na inny rozwój wypadków. Było także kilka zabawniejszych dialogów, ale jako komedii tej produkcji bym nie określiła. Ogólnie "Zacznijmy od nowa" spodobał mi się przede wszystkim za swój optymistyczny charakter i przekaz, mówiący iż nawet będąc na samym dnie, można się z tego podnieść. A muzyka jest na wszystkie smutki najlepszym lekarstwem :)

"Na skraju jutra"

Tak jak obiecałam w przedostatnim poście, dziś będziecie mogli przeczytać recenzję filmu  "Na skraju jutra", który aktualnie jest wyświetlany na ekranach kin. Ja właściwie nie miałam się na niego wybrać, ale akurat tylko on był grany w wersji 4D i posiadał napisy (ja dubbing uznaję jedynie w filmach animowanych :P).

Historia opiera się na popularnym motywie przenoszenia się w czasie. Naszą planetę najechali kosmici, którzy krok po kroku przejmują władzę nad Ziemią. Po jednej zwycięskej akcji ludzkiej armii, sztab dowodzeniowy decyduje sie przypuścić finalny atak na najeźdzców. Głowny bohater, czyli podpółkownik Bill Cage, który jeździł z kampanią zachęcającą do wstąpienia do wojska, ale nigdy nie brał udziału w prawdziwej walce, zostaje zdegradowany i oddelegowany właśnie do wzięcia udziału w tej ostatecznej bitwie. Zanim ginie, udaje mu się zabić samca Alfa. Dzięki temu nie umiera, ale budzi sie znów rano, w dniu ataku. Musi przeżywać go od nowa za każdym razem, kiedy zostaje uśmiercony. Zagadkę znalezienia się w pętli czasowej pomaga rozwikłać mu Rita Vratasky należąca do Sił Specjalnych, kóra kiedyś znalazła sie w podobnym położeniu. Szkoli Cage'a do walki z kosmitami i razem z nim, na podstawie prób i błędów, opracowuje plan, który pozwoli im uratować ludzkośc przed zagładą.

"Przychodzi facet do lekarza"

Uwielbiam wiele rzeczy związanych z Francją. Lubię francuski język, francuskie desery, francuskie piosenki i ...francuskie komedie :) Wszystkie, które dotychczas oglądałam ( np. "Taxi","Jeszcze dalej niż Północ") sprawiały, że nie mogłam powstrzymać się od śmiechu. Tak też było i na wczorajszym seansie filmu "Przychodzi facet do lekarza" w ramach 5. Przeglądu Nowego Kina Francuskiego w Kinie Pod Baranami.


Romain Faubert to 40 - letni samotny hipochondryk. Swoimi urojonymi chorobami niszczy prywatne życie znajomego dr Dimitri Zvenki. Zmęczony lekarz chce w końcu pozbyć się "ulubionego pacjenta". Postanawia pomóc mu wyzbyć sie jego zarazkowo - chorobowej manii oraz znaleźć miłość. Jego plan wymyka się jednak spod kontroli, kiedy okazuje się, że wybranką Romaina zostaje mężata siostra doktora, Anna Zvenka. Kobieta odwzajemnia uczucie, problem w tym, że bierze głównego bohatera za kogoś innego...

Francuskie komedie mają to do siebie, że genialnie łączą humor sytuacyjny z błyskotliwymi dialogami. W "Przychodzi facet do lekarza" mamy na to mnóstwo dowodów.
Już od pierwszych minut widz ma powody do śmiechu. Nie ma miejsca na nudę, akcja toczy się szybko i to jest na pewno wielki plus. Fabuła zresztą jest dosyć pokręcona' pod koniec wręcz dochodzi do absurdalnych sytuacji. Mimo to komedię ogląda się z przyjemnością, bez poczucia, że jest ona, że tak powiem głupia. Może to dlatego, że ma taki ładny przekaz - iż każdy, nawet mocno odjechany człowiek ma szanse na znalezienie swojej drugiej połówki :) Zakończenie jest bardzo optymistyczne, przez co wszyscy widzowie wychodzili z sali z uśmiechami na twarzy, włącznie ze mną.

"Londyn - nowy Babilon" na KFF

Trochę mnie tutaj nie było...Przed egzaminami maturalnymi stwierdziłam, że chwilowo zawieszam działalność na blogu, by skupić się na nauce. Maturę skończyłam zdawać w zeszłym tygodniu, ale wiadomo, jak to jest - im dłużej się czegoś nie robi, tym trudniej się od nowa do tego zabrać. Jednak po poniedziałkowym seansie w krakowskim kinie Kijów, stwierdziłam, że byłoby żal nie opisać tak zaskakująco dobrego filmu.




Na "Londyn - nowy Babilon" poszłam przypadkiem. Został on pokazany w ramach Krakowskiego Festiwalu Filmowego, gdzie przede wszystkim wyświetlane są filmy dokumentalne (którymi ja dotychczas się nie interesowałam). Po prostu koleżanka miała podwójne zaproszenie na pokaz, szukała kogoś chętnego, żeby się z nią wybrał, więc z myślą "a co mi szkodzi" zgłosiłam się na ochotnika :) Seans miał trwać ok. 2 godzin, więc założyłam, że pewnie w połowie będę już znudzona. W praktyce jednak, do samego końca nieprzerwnaie wgapiałam się w ekran :P

"Londyn - nowy Babilon" to świetnie zrealizowana produkcja ukazująca przemianę stolicy Wielkiej Brytanii w miasto wielu kultur i narodów od początku XX wieku do olimpiady w 2012 r. Reżyser zachował chronologiczny ciąg całej fabuły, mino iż momentami mieszał archiwalne nagrania ze współczesnymi. Cały film jest jakby "pozlepiany" z krótkich ujęć, które tworzą jednak spójną całość. Komentarze do poszczególnych scen albo mówi filmowy narrator, albo znajdują się już na zamieszczonych nagraniach, albo są to wypowiedzi mieszkańców Londynu w różnym wieku, różnej wiary i kultury. Pośród tych ostatnich jest np.106 - letnia staruszka pochodzenia żydowskiego, czarnoskóry starszy jazzman, ale również Anglik mający stoisko z owocami i dwaj hindusi. To właśnie ci wszyscy ludzie, tworzący wielokulturowy tłum, są najważniejszymi bohaterami filmu. Każdy z nich wnosi coś do Londynu - dla wielu upragnionego raju, niezależnie czy jest rodowitym Londyńczykiem czy imigrantem. Reżyser pokazał, jak czasami trudno było zgodnie żyć tym dwum grupom. Kolejne fale migracyjne (Żydów, Azjatów, Arabów, Afrykańczyków, Irlandczyków) wzbogacały miasto, ale też powodowały problemy, często kończące się zamieszkami np. z powodu wzrostu bezrobocia i biedy. Mimo wielu burzliwych okresów stolicy Wielkiej Brytanii udało sie przetrwać i pozostać liczącą się w świecie metropolią, choć straciła swoją "brytyjskość".

"Country Strong"

Gwyneth Paltrow to nie tylko zdolna aktorka, ale rónwież bizneswomen (prowadzi od 2008 internetowy portal goop.com), kucharka (ma na swoim koncie książkę kucharską) oraz...piosenkarka. Dowodem na to ostatnie jest film "Country Strong", w którym hollywoodzka piękność daje popis swoich wokalnych mozliwości.

Kelly Canter, gwiazda muzyki country, po dramatycznych wydarzeniach w Dallas i odwyku ma znów, ku uciesze fanów, wrócić na wielką scenę podczas trasy organizowanej przez jej męża, James'a. Problem w tym, że jest rozchwiana emocjonalnie i wciąż nie może uporać się z przeszłością oraz nałogiem. W powrocie na szczyt ma pomóc zdolny, młody Beau, który zostaje jej kochankiem. Towarzyszy im również była finalistka konkursów piękności, a obecnie piosenkarka, Chiles Stanton. Po drodze cała czwórka będzie musiała zmagać się ze swoimi problemami i słabościami i nie dać się zawładnąć zadrości, która powoli narasta w każdym z nich.

Muszę przyznać, że głównym powodem, dla którego obejrzałam ten film jest Gwyneth Paltrow, którą cenię przede wszystkim za aktorskie umiejętności. I faktycznie, nie zawiodłam się na jej talencie, bo rolę uzdolnionej, uzależnionej od alkoholu i zniszczonej psychicznie gwiazdy country odegrała znakomicie. Rónież Garrett Hedlund odgrywający Beau, wypadł przekonująco jako niezwykle wrażliwy, ale też pewny siebie, utalentowany muzyk. Tim McGraw, czyli James i Leighton Meester jako Chiles wypadają przy nich trochę bladziej, ale i oni stworzyli wielowymiarowe postacie. Fabuła też nie nudzi, choć nie jest bardzo dynamiczna. I wszystko niby super, ale jest jeden problem. Dialogi. Czasami są po prostu zbyt banalne i przez to zabierają całą wiarygodność ukazanje historii. A szkoda, bo pomysł na wzruszający, a jednocześnie dający do myślenia film, był dobry.

"Zakochany Paryż"

W weekend moja przyjaciółka zaprosiła mnie do siebie na oglądanie w TV filmu "Zakochany Paryż". Dla mnie, jako miłośniczki wszystkiego, co francuskie była to propozycja nie do odrzucenia ;)



Trudno określić fabułę tego dzieła, gdyż składa się na niego 18 różnych kilkuminutowych historii stworzonych przez innych reżyserów - mniej lub bardziej znanych jak np. bracia Coen czy Alfonso Cuaron. Wiążą się ze sobą tylko tym, że każda rozgrywa się w stolicy Francji i ma w sobie wątek miłosny. Na tym podobieństwa się kończą, bo reżyserzy nie trzymali się jednej stylistyki - mamy więc sporo romantyzmu i dramatu, ale też trochę humoru oraz ironii. W obsadzie m.in: Natalie Portman, Gerard Depardieu, Juliette Binoche, Steve Buscemi, Willem Dafoe, Maggie Gyllenhall.



Szczerze mówiąc pierwszy raz spotkałam się z takim filmem, ale idea ukazania różnorodnych wizji miasta i miłości bardzo mi się spodobała. Każda z historii czyms się wyróżniała, przez co z łatwością mogłabym opowiedzieć Wam każdą z nich. Zamiast tego napiszę po krótce o tych, które najbardziej przypadły mi do gustu ;)  Najoryginalniejsza była mroczna, a zarazem romantyczna opowieść o wampirach z genialnym Elijah Wood'em (Frodo z "Władcy Pierścieni" ^^) i Olgą Kurylenko - trochę w stylu starych holywoodzkich filmów. Spodobała mi się również historia o młodej kobiecie i starszym mężczyznie, których romowa kończy się w zaskakujący sposób oraz 2 bardzo romantyczne segmenty: o miłości niewidomego chłopca i początkującej aktorki (również z elementem zaskoczenia) i o losach pewnego małżeństwa opowiedzianej z perspektywy męża. Humorystyczny akcent wniosła opowieść o mimach, a ironiczny wydźwięk miała rozmowa rozwodzącego się starszego małżeństwa.

"Grawitacja"

Tegoroczny zdobywca 7 Oscar'ów czyli  film "Grawitacja" w końcu i przeze mnie został obejrzany. Szkoda tylko, że nie posiadam telewizora z mozliwością oglądania obrazu w 3D, bo pewnie efekty specjalane zrobiłyby na mnie jeszcze większe wrażenie ;)



Dzieło meksykańskiegogo reżysera Alfonso Cuaron'a opowiada historię dr Ryan Stone, która bierze udział w swojej pierwszej misji kosmicznej. Ma za zadanie naprawić teleskop Hubble'a, a towarzyszy jej w tym m.in. doświadczony astronauta Matt Kowalsky. Dochodzi jednak do katastrofy - pędzące szczątki rozbitego rosyjskiego satelity niszczą amerykański wahadłowiec, a z 5-osobowej załogi przeżywają jedynie dr Stone i Kowalsky. Od tej chwili muszą walczyć od przetrwanie w ekstremalnych warunkach kosmosu mając nikłe zapasy tlenu i znaleźć sposób, by dotrzec bezpiecznie na Ziemię.



"Grawitacja" jest filmem, którego sens ma obejrzenie jedynie w dobrej jakości, gdyż to niesamowite efekty specjalne są jego najmocniejsza stroną. Największe wrażenie robi stworzona komputerowo nasza rodzina planeta, która pokazana "z odgórnej" perspektywy wygląda po prostu pięknie, szczególnie kiedy pojawia się nad nią zorza polarna. Spektakularne wybuchy kosmicznych satelitów czy pożar są mega realistyczne i w połączeniu z dobymi ujęciami dają wrażenie, jakbyśmy sami znajdowali się we Wszechświecie i widzieli to, co bohaterowie. Pomaga w tym również ścieżka dźwiękowa, która potęguje odczucie znajdowania się w kosmicznej próżni - sterylnej i niebezpiecznej dla człowieka.

"Kocha, lubi, szanuje"

Jeśli tak, jak ja nie macie dzisiaj szans na piątkowe nocne szaleństwo na mieście ;) z powodu preziębienia lub innych czynników, mam dla Was świetną propozycję. Jest nią przezabawny film "Kocha, lubi, szanuje", który mimo iż dotyczy miłości, ma o wiele bardziej złożoną fabułę od typowej komedii romantycznej.


Cal Weaver to facet po czterdziestce, który wiedzie spokojne, dostatnie życie męża oraz ojca. Jego idealny z pozoru świat rozsypuje się, gdy żona Emily wyznaje mu, iż zdradziła go z kolegą z biura. Zdołowany Cal trafia do eleganckiego baru, gdzie poznaje przystojnego, młodego podrywacza Jacoba, który postanawia pomóc mu "odnaleźć męskość" i uczy go sztuki uwodzenia kobiet. W tym samym czasie syn głównego bohatera, Robbie, przeżywa swoja pierwszą, ale nieodwzajemnioną miłość. Sprawy jeszcze bardziej się komplikują, kedy Jacob w końcu trafia na swoją drugą połówkę - Hannah.

"Kocha, lubi, szanuje" to pochwała romantycznej miłości. Bohaterowie reprezentują 3 pokolenia, a każde z nich musi zmagać się innymi sercowymi problemami. Mamy, więc kryzys małżeński, pierwszy, poważny związek oraz młodzieńcze zakochanie. I mimo iż te sytuacje różnią się od siebie, to w każdej z nich działa jedna, prosta zasada: jeśli wiesz, że trafiłeś na swoją drugą połówkę, musisz o nią walczyć do samego końca. To w dzisiejeszych czasach mało popularne podejście - większość ludzi woli sie poddać i zakończyć swój związek, bo tak jest przecież łatwiej. Niewielu wierzy w mit o dwóch połówkach jabłka. Ja jednak jako romantyczna dusza, w pełni popieram to, co chcieli nam przekazać twórcy filmu: że każdy z nas ma szansę trafić na tę jedyną osobę i jeśli będzie się starał, to na pewno ta miłośc przetrwa.

"LEGO: Przygoda"

Tak dawno nie widziałam żadnego filmu animowanego na dużym ekranie, że aż prawie zapomniałam jaka to frajda ^^ Na szczęście obiecałam pewnej dziewczynce, że pójdę z nią w ferie do kina i wybór padł na "LEGO: Przygodę" - pełnometrażową produkcję o bohaterach i świecie zbudowanym z popularnych klocków.

Fabuła wydawałaby się wręcz banalna, ale została bardzo pomysłowo zrealizowana ;) Emmet to zwykły Lego - ludzik, który nie wyróżnia się niczym szczególnym. Jego życie jednak szybko ulega zmianie, kiedy omyłkowo zostaje wzięty za wybrańca mającego ocalić świat przed złym Lordem Biznesem. Na szczęście może liczyć na pomoc swoich utalentowanych nowych znajomych: ślicznej Żylety, mędrca Vitruviusa, pirata Stalobrodego, słodkiej Kici Rożek czy (według mnie najlepszej postaci <3) Batmana.

Ogólnie rzecz biorąc zachwycił mnie ukazany w filmie kolorowy, specyficzny Lego - świat. Jak pewnie wielu z Was będąc dzieckiem bawiłam się tymi klockami tworząc mniej lub bardziej udane konstrukcje. Niektóre filmowe pojazdy bardzo przypominały mi te, które budował mój brat - ja niestety tego nie potrafiłam i najczęściej tworzyłam jakieś domki :D Oglądanie, więc "Lego: Przygody" w kinie było dla mnie sentymentalną podróżą do czasów dzieciństwa. Na dodatek animacje były bardzo dobrze zrealizowane - płynne, a jednocześnie zachowały ten "klockowy" urok, gdzie nie każda część może się poruszać we wszystkie strony ;)

"Niemożliwe"

Na "Niemożliwe" chciałam iść do kina rok temu, ale wtedy mi się to nie udało. Dzisiaj jednak szukając jakiegoś filmu katastroficznego do swojej maturalnej prezentacji z polskiego przypomniałam sobie o nim i od razu postanowiłam obejrzeć.

Opowiada on historię opartą na faktach, która miała miejsce w grudniu 2004 roku. Małżeństwo Mary i Henry wraz z trójką dzieci (Lucas'em, Thomas'em i Simon'em) postanawiają spędzić Święta Bożego Narodzenia w Tajlandii. Nadmorski kurort otoczony palmami, ze słoneczną plażą i przejrzystą wodą wydaje się być rajem. Ten rodzinny, sielankowy urlop szybko jednak zamienia sie w koszmar. Rodzina bawi się nad hotelowym basenem, gdy nagle zaczyna wiać mocny wiatr, a po chwili słychać ogromny huk. Wkrótce uderza potężna fala tsunami  niszcząc wszystko na swojej drodze i zmuszając ludzi do szaleńczej walki o życie swoje oraz swoich bliskich.

Sama świadomość, że wydarzenia z filmu "Niemożliwe" działy się naprawdę, ściskają człowieka w żołądku. Scena katastrofy jest przedstawiona bardzo realistycznie i choć to zasługa świetnych efektów specjalnych, to i tak grozę budzi niesamowita potęga żywiołu. Uderzenie tsunami następuje w jednej chwili, ale zmienia życie wielu ludzi na zawsze, co możemy widzieć na przykładzie rodziny Bennett'ów. Ich radość, ale też codzienne problemy zostają zastąpione przez strach przed śmiercią. Widz od początku może obserwować, jak poszczególni bohaterowie radzą sobie w tej trudnej sytuacji. Muszą zmagać się nie tylko z fizycznymi przeszkodami, ale również z własnymi słabościami, cierpieniem, podejmować decyzje, które mogą zaważyć na ich własnym losie i losie drugiego człowieka. W tym chaosie porusza jednak fakt jak ludzie troszczą się o siebie nawzajem w obliczu tej katastrofy - nie tylko o swoich bliskich ale również pomagając nieznajomym. 

"Dirty Dancing 2"

W zimowe, chłodne dni trzeba znaleźć coś, co nas rozgrzeje i doda energii. Dla mnie taką rzeczą (prócz niezawodnej kawy, oczywiście ;)) jest film "Dirty Dancing 2: Havana Nights".

Reklamowany kiedyś jako kontynuacja znanego filmowego hitu z Patrick'iem Swayz'em i Jennifer Grey, tak naprawdę jest zupełnie nową odsłoną taneczno - romantycznej historii. Na dodatek opartej na faktach, bo choreografka i producentka drugiej części Joann Jansen przeżyła praktycznie to samo i w tym samym miejscu i czasie, co główna bohaterka. Jest rok 1958 r. Osiemnastoletnia Katey (Ramola Garai) przeprowadza się z rodzinnej Ameryki na Kubę, która stoi u progu rewolucji. Początkowo zniechęcona przeprowadzką do obcej Hawany, gdzie jej ojciec dostał dobrze płatną posadę, poznaje w hotelu, w którym mieszka kelnera Javiera (Diego Luna). Zaprzyjaźnia się z chłopakiem, który otwiera przed nią świat zmysłowej muzyki i tańca latynoamerykańskiego. Razem postanawiają wziąć udział w prestiżowym konkursie tanecznym w tajemnicy przed rodzicami Katey, którzy nic nie wiedzą o znajomości swojej córki z biednym Kubańczykiem.

Pryzynam się, że "Dirty Dancing 2" widziałam juz kilka razy, jak nie kilkanaście natomiast "Dirty Dancing" jedynie w "kawałkach". Nie będę, więc porównywać specjalnie tych dwóch filmów, ale z pewnością 2 część jest bardziej w moim guście z powodu latynoamerykańskiego klimatu. Wspaniała muzyka, gorąca Kuba i jeszcze gorętszy taniec tworzą niesamowitą otoczkę dla ukazanej historii dwójki młodych ludzi, których różni praktycznie wszystko: ojczyzna, klasa społeczna, kultura. I mimo iż schemat dosyć banalny to jedynie z pozoru. Bo do tego dochodzi jeszcze rewolucja, która ma ogromny wpływ na życie bohaterów i ich dalsze losy. Najważniejszą rolę odgrywa jednak taniec, kóry jest wyzwoleniem - w sensie odkrywania własnych możliwości, ale również ucieczki od trudnych realiów.

"Last Vegas"

Minął prawie miesiąc odkąd oglądnęłam w kinie "Last Vegas", ale do tej pory, z powodu różnych zajęć i innych tematów, nie miałam czasu napisać jego recenzji. Dlatego dzisiaj postanowiłam to nadrobić, bo ten bardzo pozytywny film z pewnością zasługuje na uwagę :)



Billy, Paddy, Archie i Sam to przyjaciele, którzy znają się pół wieku. Wydawać by się mogło, że najlepsze czasy już za nimi. Paddy zamienił sie w gbura po stracie żony, Archie musi radzić sobie z nadopiekuńczym synem i słabszym zdrowiem po wylewie, a Sama zaczyna nudzić stateczne życie u boku żony na Florydzie. Mają jednak szanse zapomnieć o swoich codziennych kłopotach, gdyż Billy właśnie oświadczył się swojej młodziutkiej dziewczynie. Panowie postanawiają uczcić ten fakt wieczorem kawalerskim w Las Vegas. Szalone imprezy, nowi znajomi i niezapomniane doświadzczenia okażą się wspaniałą receptą na ich problemy i pozwolą im zapomnieć choć na chwilę o starości, która co raz bardziej daje im się we znaki.



Komedia "Last Vegas" przede wszystkim zachęca do obejrzenia sowją obsadą. W rolach głównych mamy do czynienia z jednymi z największych aktorów Hollywood, każdy z co najmniej jednym Oscarem na końcie - Michael'em Douglas'em, Robert'em De Niro, Kevin'em Klein'em i Morgan'em Freeman'em. Wszyscy wypadli wspaniale, ale szczególnie ten ostatni dał popis swoich komediowo-aktorskich umiejętności. Cała czwórka wygląda razem świetnie w dobrze skrojonych garniturach, na tle kolorowego, pełnego przepychu Las Vegas. Film nakręcono z rozmachem, ukazując typowy weekend w Światowej Stolicy Rozrywki: hazard, wielkie imprezy (jak nie w klubie to przy basenie albo w prywatnym apartamencie) i relaks w ekskluzywnym hotelu. Sama chętnie bym coś takiego przeżyła, nawet będąc już po 60 jak główni bohaterowie ;)