Nie ma to jak udany początek wakacji! :) W 6 dni udało mi się zwiedzić 5 miast i być na drugim dniu Open'er Festival, o którym chcę Wam napisać słów kilka ;)
Impreza jest organizowana na gdyńskim lotnisku Kosakowo, więc przestrzeni nie brakuje. W tym roku postawiono 4 sceny + jeszcze jedną pod gdyńskim dworcem "otwartą" dla wszystkich. Mi najbardziej przypadła do gustu Tent Stage - można było się tam poczuć, jak w klubie ;)
Prócz tego na festiwalu znajdują się: kino, teatr, sklepy z hipsterskimi ciuchami, rożnego rodzaju foodtrucki, stoiska z napojami, strefy relaksu i artystyczne projekty, jak np. autobus cały w grafitti.
5 poniżej zaprezentowanych przeze mnie kapeli pochodzących z Wielkiej Brytanii ma już na swoim koncie pierwsze sukcesy, ale z takim talentem są w stanie osiągnąć jeszcze więcej. Zacznijcie ich słuchać zanim zrobią to Wasi znajomi ;)
1. Royal Blood - zespół zadebiutował niedawno, bo w 2013 roku, ale już ma ogromne rzesze fanów i uznanie krytyków. Nic dziwnego, gdyż wśród zatrzęsienia indie rockowych kapeli, oni postawili na bluesowo - hardrockowe brzmienie. Co jeszcze bardziej zaskakujące, Royal Blood składa się jedynie z basisty, a zarazem wokalisty Mike'a Kerr'a oraz perkusisty Ben'a Thatcher'a. Każdy kawałek na ich debiutanckiej płycie wydanej w 2014 roku, to doskonały dowód na to, że oprócz 2 instrumentów i seksownego wokalu nic im więcej nie potrzeba.
Moje ulubione utwory: "Little Monster", "Out Of The Black", "Come On Over"
2. Nothing But Thieves - swoją działalność zaczęli 3 lata temu, a pod koniec tego roku ma się ukazać ich debiutancki album. Brzmieniem przypominają nieco Muse, a wokalista, Conor Mason podkreśla, że największy wpływ na jego śpiew miała twórczość Jeff'a Buckley'a. Do zespołu należą jeszcze: Joe Langridge-Brown (gitara), James Price (perkusja), Dom Craik (gitara) i Philip Blake (gitara basowa). Ich przepis na sukces? Dużo basu + seksowny, oryginalny wokal + dojrzałe teksty.
Moje ulubione utwory: "Itch", "Wake Up Call", "Lover, Please Stay"
3. Catfish & The Bottlemen - zespół założony w 2007 r. tworzą Van McCann (wokal, gitara), Johnny Bond (gitara), Jamie Blakeway (gitara basowa) i Bob Hall (perkusja). Ich młodzieńcza energia i surowe, indie rockowe brzmienie, sprawiają, że często porównywani są do Arctic Monkeys. Rok temu wydali debiutancką płytę, wystąpili na wielu europejskich festiwalach i nawet namówili aktora, Ewan'a McGregor'a, by gościnnie wystąpił w teledysku do ich utworu "Hourglass".
Moje ulubione utwory: "Kathleen", "Pacifier", "Hourglass"
Sprawdzając w środę, kto został nowym headlinerem tegorocznego Open'era, byłam lekko zawiedziona. The Libertines? Co to w ogóle za zespół? Nazwisko wokalisty coś kojarzyłam (a tak, były chłopka Kate Moss - jak się interesowało światem mody, to się takie rzeczy wie ;)), ale sama nazwa bandu nic mi nie mówiła. Ale, jak to ja, trochę o nich poczytałam, posłuchałam ich piosenek, potem obejrzałam koncert na you tubie i totalnie się w nich zakochałam <3
Historia zespołu jest równie interesująca, co ich twórczość. W 1997 roku Pete Doherty odwiedził swoją siostrę w mieszkaniu, które dzieliła z niejakim Carl'em Barat'em, studentem dramatopisarstwa. Ci dwaj mega zdolni Brytyjczycy od razu się zaprzyjaźnili i założyli zespół The Libertines, do którego później dołączyli również perkusista Gary Powell oraz gitarzysta basowy John Hassall. W 2002 roku wydali swój pierwszy singiel pt. "What a Waster", a następnie zaczęli pracę nad albumem "Up The Bracket", który ukazał się w październiku tego samego roku. Po sukcesie płyty i licznych koncertach zaczęły się problemy. Pete uzależnił się od ciężkich narkotyków, przez co został wykluczony z części występów i w odwecie włamał się do mieszkania Carl'a. Skazano go za to na 2 miesiące więzienia. Po jego wyjściu grupie udało się w 2004 r. nagrać jeszcze jeden album pt. "The Libertines", a następnie panowie rozeszli się i zajęli własnymi muzycznymi projektami. Pete w 2008 z powodu narkotyków znowu wylądował w więzieniu, gdzie spędził 29 dni. W 2010 roku Doherty i Barat pogodzili się na tyle, by wznowić działanie The Libertines i zagrać kilka koncertów. Po kolejnej 4-letniej przerwie, powrócili, wydaje się, już na dobre. Pracowali w Tajlandii nad nowym albumem, a na koncercie w Polsce mają zagrać swoje najlepsze kawałki, które znalazły się na składance z 2007 r. "Time for Heros".
Po Świętach wracam do Was wypoczęta, najedzona i z nowymi pokładami energii do pisania ^^ Była już lista 5 piosenkarzy, których warto znać, czas, więc na wersję damską. Przyznaję, że tym razem wybór miałam ograniczony, bo zdecydowanie częściej słucham męskich głosów. Ale i wśród pań jest kilka, których twórczość zawładnęła moim sercem ;)
1. Paloma Faith - możecie ją kojarzyć ze wspólnego utworu z Sigmą pt. "Changing", który często leciał ostatnio w radio. Ta 33-letnia wokalistka ma tak specyficzny głos, że albo można go kochać albo nienawidzić. W swoich piosenkach łączy soul, pop i jazz, a wizerunkiem nawiązuje do stylu retro. Zdecydowanie jedna z najbardziej wyrazistych postaci brytyjskiej sceny muzycznej. I za to ją ubóstwiam :)
Moje ulubione utwory: "Only Love Can Hurt Like This", "New York", "Can't Rely On You"
2. Birdy - myśląc o tej piosenkarce od razu nasuwają się 3 skojarzenia: wrażliwość, łagodność, piękno. Nie tylko świetnie śpiewa i pisze poruszające teksty, ale także gra na pianinie oraz gitarze. Na swoich 2 albumach udowadnia, że wcale nie trzeba krzyczeć, żeby być słyszanym.
Moje ulubione utwory: "People Help The People", "Light Me Up", "Skinny Love"
3. Imany - była francuska modelka, o niesamowicie zachwycającym, głębokim głosie. Porzuciła świat mody dla muzyki i wydała płytę "The Shape of A Borken Heart" pełną soulowo - folkowych utworów. Tylko się cieszyć, że podjęła taką decyzję :)
Moje ulubione utwory: "You Will Never Know", "Take Care", "Grey Monday"
Już wieki nie pisałam nic związanego z muzyką, co wcale nie oznacza, że przestałam się nią mniej interesować - wręcz przeciwnie, co raz więcej spędzam czasu ze słuchawkami na uszach ;) Stworzona przeze mnie lista zawiera nazwiska piosenkarzy, do których zapałałam miłością już po pierwszej przesłuchanej piosence i od tej pory słucham nałogowo.
1. Tom Odell - Brytyjczyk, który swoimi doskonałymi kompozycjami granymi na pianinie, przesyconym emocjami głosem i szczerymi tekstami zyskał zarówno uznanie krytyków, jak i całe rzesze fanów. Jego piosenki są poruszające i trafiają prosto w serce. Wydaną przez niego płytę "Long Way Down" słucham wciąż z tym samym zaangażowaniem - mimo, że upłynęło już ponad 1,5 roku od daty jej premiery.
Moje ulubione utwory: "Another Love", "Can't Pretend", "Sense"
2. James Bay - odkryłam go oglądając teledyski w MTV Rock. Również pochodzi z Wielkiej Brytanii, świetnie gra na gitarze i jeszcze lepiej śpiewa. Zyskał już sławę w swojej ojczyźnie, ale z takim osobistym urokiem ma szansę na międzynarodową karierę. Szczególnie, że po wydaniu 3 epek, przyszedł czas na większy album, "Chaos and The Calm", który ukaże się jeszcze w tym miesiącu! <3
Moje TOP3 utwory: "Hold Back The River", "Stealing Cars", "When We Were On Fire"
3. Paolo Nutini - szkocki piosenkarz z włoskimi korzeniami, którego mocno zachrypniętego głosu nie da się zapomnieć. Ma już na swoim koncie 4 albumy, pełne rockowo - soulowych utworów. Jego retro brzmienie idealnie współgra z urodą bad boya.
Moje ulubione utwory: "Iron Sky", "Jenny Don't Be Hasty", "Scream (Funk My Life Up)"
Znów na jakiś czas opuściłam tego bloga m.in. z powodu wyjazdu do Warszawy. Ale w ramach zadośćuczynienia mam dla Was kilka ciekawych tekstów, bo sporo w tym czasie zrobiłam, obejrzałam, przeczytałam...Zacznę od tego, że dokładnie tydzień temu znalazłam się na naszym pięknym Stadionie Narodowym, by usłyszeć na żywo wielu wspaniałych wykonawców w 3 dniu Orange Warsaw Festival.
Kilka uwag, jak to wszystko wyglądało od strony technicznej: były 2 sceny - jedna na zewnątrz (Warsaw Stage), druga wewnątrz (Orange Stage) stadionu. W sumie występowało na nich w 3 dniu OWF 10 wykonawców. Do tego jeszcze porozstawiane namioty lub stoiska z żywnością, designerskimi ubraniami, jakimiś konkursami, strefy wypoczynkowe itp. Koncerty często się czasowo pokrywały, choć nie każdy i nie zaczynały się dokładnie o tych samych godzinach. Było, więc sporo latania między jedną sceną, a drugą, ale dało się przeżyć ;)
Z przyjaciółką weszłyśmy na teren stadionu po 15, po wcześniejszym ok. 40 minutowym wystaniu w kolejce przed bramą. Poplątałyśmy się trochę między stoiskami, posłuchałyśmy prób Miles'a Kane'a, odnalazłyśmy naszego znajomego i już w trójkę poszliśmy na pierwszy koncert, który zaczął się o 16.30 na Warsaw Stage. Występował warszawski zespół Chemia. Mało znany, ale ja kojarzyłam ich z piosenki "Hero", którą kiedyś usłyszałam w radiu i od razu pokochałam. Wykonują takiego dobrego, melodyjnego rocka, po za tym wokalista ma świetny głos, dobry wygląd i charyzmę, więc ogólnie ich występ bardzo mi się podobał :)
Ostatnio oglądając program "The Ellen Degeneres Show" odkryłam świetny zespół - Cage The Elephant. Wykonali m.in. "Ain't No Rest For The Wicked", które od razu zdobyło moje serce. Szybko jednak się okazało, że dzięki mojej koleżance już 2 lata temu słyszałam inny kawałek tej kapeli - "In One Air". Obie piosenki pochodzą z pierwszej płyty zespołu "Cage The Elephant", którą dzisiaj dla Was zrecenzuję :)
Grupa jest stosunkowo młoda, bo powstała w 2005 roku w Bowling Green w stanie Kentucky (USA). Tworzą ją Matt Shultz (wokal), Brad Shultz (gitara), Jared Champion (perkusja), Daniel Tichenor (bass, wokal) i Lincoln Parish (gitara prowadząca). Grają alternatywnego i indie rocka. Swój debiutancki album "Cage The Elephant" wydali już w 2008 roku i sprzedali go w liczbie 400 000 egzemplarzy. Kolejna płyta "Thank You, Happy Birthday" ukazała się 3 lata później i również osiągnęła sukces lądując na 2 miejscu amerykańskiej listy Billboard 200. Ich ostatnie albumowe dzieło "Melophobia" ukazało się w październiku 2013 roku, a promuje go utwór "Come A Little Closer".
W poniedziałek byłam na kolejnych obchodach rozpoczęcia Chińskiego Roku Konia (tutaj możecie poczytać jak świętowałam ponad tydzień temu). Tym razem miały one formę koncertu w Instytucie Konfucjusza, który dzielił się na 2 części.
W pierwszej z nich występowała Anna Krzysztofiak, artystyka Filharmonii Łódzkiej, która grała na różnych tradycyjnych instrumentach chińskich. Są one raczej mało znane w Polsce, więc to było niesamowite doświadzczenie słuchać wykonywanych na nich utworów. Na początku został zaprezentowany guzheng, czyli inaczej cytra - bardzo popularna w Chinach. Kolejnym był hulusi, instrument dęty zrobiony z tykwy, na którym można wykonywać głośną muzykę tzw. festiwalową. Jego dźwięk bardzo mi się spodobał, w pewnym momencie przypominał dudy :P
z przodu: guzheng, z tyłu z lewej oparty o parawan hulusi, a z prawej pipa
Następne było erhu, czyli odpowiednik naszych szkrzypiec. Pani Anna zagrała na nich oraz zaśpiewała m.in. znany tradycyjny chiński utwór "Mo Li Hua" - "Kwiat Jaśminu", który brzmi mniej więcj tak (od 1:05 jest grany na erhu):
Z wielką radością przyjęłam wiadomość, że 15 czerwca na Orange Warsaw Festival zagra brytyjski zespół Kasabian. Mają przyjechać z nowym materiałem z płyty, która podobno zostanie wydana również w czasie wakacji. Póki co, warto posłuchać ich pozostałych 4 albumów, szczególnie ostatniego pt. "Velociraptor!", na którym znajduje się większość ich znanych utworów.
Zespół powstał w 1997 roku i na początku nosił nazwę Saracuse, która jednak szybko została zmieniona na Kasabian. Grupę tworzą: Tom Meighan (wokal), Sergio Pizzorno (gitara, wokal), Chris Edwards (gitara basowa) i Ian Matthews (perkusja). Grają alternatywnego rocka z psychodelicznymi akcentami i są znani m.in. ze sowich ostrych, ale szczerych komentarzy na temat innych kapeli czy postaci showbiznesu. Swój pierwszy album pt. "Kasabian" wydali w 2004 r. i z miejsca zyskali rozgłos na Wyspach Brytyjskich. Następna płyta "Empire" z 2006 roku przyniosła im jeszcze większą sławę, a tytułowa piosenka przez 4 tygodnie utrzymywała się w TOP 10 angielskiej listy przebojów. "West Rider Pauper Lunatic Asylum" z wielkim hitem "Fire" ukazał się 3 lata później i zapewnił zespołowi kilka prestiżowych nagród i nominacji jak NME Awards i Q Awards (nagrody muzycznych magazynów). Kolejny album wydali w 2011 roku i jest to właśnie "Velociraptor!".
Poprzednio było o filmie "Last Vegas", który obejrzałam w kinie w dniu swoich urodzin, a dzisiaj będzie o prezencie, który dostałam z tej okazji ;) Jest nią dwupłytowa edycja albumu "GRRR!" fenomenalnego angielskiego zespołu The Rolling Stones :)
To niesamowite, że ta grupa powstała w 1962 roku w Londynie mimo prawdziwego rock'n'roll'owego życia obfitującego w narkotyki oraz alkohol i ponad 50 latach działalności nadal koncertuje i cieszy się wielką popularnością. Wokalista Mick Jagger i gitarzysta Keith Richards znali się już wcześniej grając w Little Boy Blue & The Blue Boys. Po spotkaniu z Brian'em Jones'em i innymi muzykami zmienili nazwę na The Rolling Stones. Rok później dołączył do nich perkusista Charlie Watts, a po kolejnych rotacjach w 1976 basista i gitarzysta Ron Wood. To z nimi Jagger i Richards tworzą obecny skład zespołu (Jones zmarł w 1969 r.) Swoja pierwszą płytę zatytułowaną po prostu "The Rolling Stones" wydali już w 1964 r. Od razu zyskali wielki rozgłos. Ich żywiołowe koncerty wywoływały prawdziwe szaleństwo na widowni, skandale obyczajowe i narkotykowe podsycały ich popularność - zostali przeciwieństwem "grzecznych" Beatlesów. Najważniejsza była jednak cały czas muzyka, czego dowodem jest kilkadziesiąt albumów wydanych zarówno w USA jak i Wlk. Brytanii oraz nieśmiertlene utwory, które możemy usłyszeć w radiu do dziś.
Wczoraj w Internecie rozeszła sie wieść, że pierwszą gwiazdą Open'er Festival w Gdyni został The Black Keys. Postanowiłam, więc zrecenzować ich ostatnią płytę "El Camino", którą namiętnie słuchałam w minione wakacje :)
Zespół, a właściwie duet, tworzą gitarzysta i wokalista Dan Auerbach oraz perkusista Patrick Carney. Panowie pochodzą ze stanu Ohio i zaczęli ze sobą współpracowć w 2001 roku, po tym jak wyrzucono ich z uniwersytetu w Akron. Swój debiutancki album "The Big Come Up" wydali już rok później. Ich kolejne płyty to: "Thickfreakness" (2003), "Rubber Factory" (2004), "Magic Potion" (2006) i "Attack & Release" (2008). Ogromą popularność oraz 3 statuetki Grammy przyniósł im jednak szósty album "Brothers" wydany w 2010 roku. Znajdują się na nim takie hity jak: "Tighten Up" i "Howlin For You". Panowie poszli za ciosem i rok później na rynku pojawiło się "El Camino" pozyskując im jeszcze większe rzesze fanów i kolejne nagordy Grammy.
Po 8 studyjnych albumach, ponad dwudziestu utworach jako ścieżkach dźwiękowych do filmów i 18 latach działalności zespół Nickelback wydał płytę ze swoimi największymi przebojami - "The Best Of Nickelback Volume 1". To dla mnie jak wspomnienia zapisane w dźwiękach ;)
Rockowa grupa z Kanady była kiedyś moją ulubioną kapelą, przez całe gimnazjum w kółko słuchałam ich piosenek. Teraz robię to rzadziej, ale pozostał mi do nich sentyment. Szczególnie że zespół powstał w tym samym roku, w którym się urodziłam, czyli 1995. Członkowie to: Chad Kroeger - wokal, gitara rytmiczna, Mike Kroeger - gitara basowa, Ryan Peake - gitara prowadząca, wokal wspierający, Daniel Adair - perkusja, wokal wspierający. Rozgłos zyskali w 2000 roku po ukazaniu się ich drugiego albumu z przebojem "Leader of a man" i do tej pory cieszą się dużą popularnością.
Przyznaję się, płytę "Lightning Bolt" przesłuchałam już w całości 2 dni temu, ale tak "na szybko" i zajmując się w międzyczasie innymi rzeczami. Dopiero dzisiaj, w piątkowy wieczór miałam czas usiąść i na spokojnie wsłuchać się w każdy z 12 nowych utworów Pearl Jam'u.
Tradycyjnie najpierw kilka faktów o zespole. Za jego początek uznaje się 22 pazdziernika 1990 r., kiedy to Eddie Vedder (wokal, gitara), Jeff Ament (gitara basowa), Stone Gossard (gitara rytmiczna), Mike McCready (gitara prowadząca) i Dave Krusen (perkusja) dali koncert jako Mookie Blaylock w klubie Off Ramp w Seattle. Rok później już jako Pearl Jam wydali swój debiutancki album "Ten", skąd pochodzą takie hity jak "Jeremy" czy "Even Flow". Kolejne płyty to: "Vs." (1993), "Vitalogy" (1994), "No Code" (1996), "Yield" (1998), "Binaural" (2000), "Riot Act" (2002), "Pearl Jam" (2006), "Backspacer" (2009) i najnowszy "Lightning Bolt". Zespół przez te lata przetrwał w prawie niezmienionym składzie z wyjątkiem Dave'a Krusen'a, którego zastąpił najpierw Dave Abruzzesse, a potem Jack Irons. Aktulanie na perkusji gra Matt Cameron.
Pearl Jam ewoulował przez te 23 lata istnienia, nagrywając bardziej lub mniej grunge'owe kawałki, ale zawsze był wierny muzyce rockowej. I w takim klimacie jest także płyta "Lightning Bolt". Pełna świetnych gitarowych brzmień, zawierająca zarówno szybsze numery jak i ballady, z których najbardziej znana jest kapela. W piosenkach czuć emocje, ale w większości te pozytywne. Pierwsza połowa utworów jest bardziej zróżnicowana stylistycznie niż pozostałe sześć, gdzie dominują juz spokojniejsze, melodyjne dżwięki.
Udało mi sie zamówić przez Empik płytę "Nirvava", czyli kompilację najbardziej znanych utworów amerykańskiego zespołu wraz z niepublikowanym wcześniej kawałkiem "You know, You're right". Dałam za nią niecałe 20 zł i jest to jeden z moich najlepszych muzycznych zakupów. Bynajmniej nie tylko ze względu na cenę...
Zespół działał w latach 1987 - 1994 i tworzyli go: Kurt Cobain (wokal, gitara), Krist Novoselic (bas) oraz Dave Grohl - ostatni perkusista zespołu, gdyż zmieniali się oni często i w sumie było ich 7 (pierwszym był Aaron Burchard). Zadiebiutowali w 1988 roku singlem "Love Buzz/Big Cheese", a rok później wydali swój pierwszy album "Bleach". W 1991 roku ukazała się ich druga płyta "Nevermind", która okazała się wielkim sukcesem, a pochodzący z niej kawałek "Smells Like Teen Spirit" do dziś jest bardzo popularny. Lutego 1992 roku miał miejsce ślub Cobain'a z Courtney Love, liderką Hole, a w sierpniu przyszła na świat ich córka Frances Bean. W następnym roku Nirvana wydała album "In Utero" i wystąpiła w MTV Unplugged.
Dopiero miesiąc temu "odkryłam" zespół Arctic Monkeys. Kilkanaście dni temu wydali już swój piąty album "AM", a ja nie mogę się powstrzymać, by choć raz dziennie go całego nie przesłuchać.
Najpierw trochę o kapeli. Tworzą ją Alex Turner (wokal, gitara), Jamie Cook (gitara), Matt Helders (perkusja), Nick O'Malley (gitara basowa; w 2006 zastąpił Andi'ego Nicholsona). Powstała w 2002 roku w Sheffield w Wielkiej Brytanii. Chłopaki zaczęli dawać koncerty w swoim rodzinnym mieście, a dzięki profilowi na MySpace założonym przez ich fanów, zyskali rozgłos. W 2004 roku ukazał sie ich pierwszy singiel "Five minutes with Arctic Monkeys", następnie podpisali kontrakt z Domino Records. W 2006 wydali album "Whatever People Say I Am, Thats What I'm Not", później: "Favourite Worst Nightmare (2007 r.), "Humbug" (2009 r.), "Suck It and See" (2011 r.). Dzisiaj skupię się jednak na ich ostatniej płycie.
