Po Gdyni przyszedł czas na zwiedzanie kolejnego nadbałtyckiego miasta, czyli Sopotu. To taki typowy kurort, który swoją urodą przyciąga latem tłumy turystów, co możecie zobaczyć na zdjęciu poniżej ;)
Słowem wstępu: jak dojechać z Gdyni do Sopotu? Bardzo prosto. Wystarczy wsiąść na dworcu kolejowym w SKM-kę - Szybką Kolej Miejską, która kursuje po Trójmieście. Cena biletu zależy od odległości między stacjami, na których wsiadamy i wysiadamy. Wszystkie potrzebne informacje znajdziecie tutaj: http://www.skm.pkp.pl/
Wysiadając na stacji SOPOT trzeba się kierować w dół, aż zobaczy się kościół pw. Św. Jerzego, który wygląda tak:
Tym oto sposobem dotarliśmy na główny sopocki deptak zwany Monciakiem. Idziemy nim, cały czas w tym samym kierunku, po drodze chłonąć atmosferę, którą tworzą setki kawiarenek oraz restauracji i jeszcze większa liczba wczasowiczów. Po drodze zapewne zauważymy bardzo charakterystyczny budynek - Krzywy Domek.
Po opuszczeniu pokładu "Daru Pomorza" kontynuowałam przechadzkę Molem Południowym. Po drodze minęłam statek "Dar Młodzieży", który przejął rolę przed chwilą zwiedzanej przeze mnie jednostki. Prócz niego podziwiałam też "Trzy Maszty" i pomnik Josepha Conrada - autora m.in. "Lorda Jim'a" i "Jądra Ciemności" (jednej z nielicznych szkolnych lektur, które lubiłam ;))
Żadne jednak dzieło rąk ludzkich z kamienia czy stali nie może równać się z pięknem morza, które ciągnie się aż po horyzont. Mega uspokajający widok. Tę monotonię przerywają od czasu do czasu sunące po wodzie żaglówki oraz rzeźba chłopca z batutą, którego nazywa się "Marzycielem" lub "Dyrygentem fal", siedzącego na betonowej wysepce.
Nie byłabym sobą, gdybym nie połączyła wyjazdu na Open'er Festival ze zwiedzaniem. To nie była moja pierwsza wizyta w Trójmieście, bo odwiedziłam już je ze swoją rodzinką jako dziecko, ale z tamtego pobytu zostały mi tylko mgliste wspomnienia gdańskiego nabrzeża. Dlatego, kiedy 1 lipca przyjechałyśmy z przyjaciółką z Warszawy do Gdyni, wybrałam się na eksplorację tego portowego miasta.
Od czego by tu zacząć? Koleżanka, u której nocowałyśmy nie miała wątpliwości, że najpierw powinnam udać się na Skwer Kościuszki. Znajduje się on na skrzyżowaniu ul. Świętojańskiej i ul. 10 lutego. Z dworca idzie się tam ok. 20 minut. Krótki odpoczynek przy fontannie...
....i można ruszać dalej na Molo Południowe. A tam do wyboru: Akwarium Gdyńskie, Okręt ORP "Błyskawica"...
W ostatni dzień czerwca znowu zawitałam do stolicy Polski. Z każda kolejną wizytą coraz bardziej podoba mi się w tym mieście i coraz więcej fajnych i ciekawych miejsc w nim odkrywam. Dziś zaprezentuję Wam trzy, które wraz z moją przyjaciółką, od roku studiującą w Warszawie, odwiedziłyśmy w trakcie naszego jednodniowego pobytu.
Trochę kultury: Leica Gallery Warszawa, Mysia 3, II piętro
Ta niewielka galeria powstała 5 lat temu i jest jedną z 7 na świecie pod szyldem znanej firmy fotograficznej. Trafiłyśmy do niej z powodu wystawy "Unguarded Moments", na której prezentowane są prace Steve'a McCurry'ego. Ten znany fotograf z Filadelfii podziwiany jest za niesamowite portrety ludzi z różnych zakątków naszego globu. Patrząc się na jego zdjęcia, można odnieść wrażenie, iż uwiecznione postacie znajdują się blisko nas, a my nagle przenieśliśmy się do innej rzeczywistości. Wystawa potrwa do 30 sierpnia, bilety kosztują: 10 zł za normalny, 7 zł za ulgowy (w poniedziałki dla wszystkich jest za 7 zł).
"Ukryty" na podwórzu kamienicy Hoserów fotoplastikon to automat, na którym możemy obejrzeć stare fotografie z trójwymiarowym efektem. Siada się przy jednym ze stanowisk, patrzy przez specjalny wizjer i przenosi w czasie. Zdjęcia zmieniają się, co kilka minut - wystarczająco wolno, by spokojnie się napatrzeć i przeczytać opisy, co przedstawiają. My trafiłyśmy akurat na fotografie codziennego życia przedwojennej Warszawy, ale ekspozycja jest zmieniana, co jakiś czas. Cena biletu ulgowego to 2 zł.
Nie ma to jak udany początek wakacji! :) W 6 dni udało mi się zwiedzić 5 miast i być na drugim dniu Open'er Festival, o którym chcę Wam napisać słów kilka ;)
Impreza jest organizowana na gdyńskim lotnisku Kosakowo, więc przestrzeni nie brakuje. W tym roku postawiono 4 sceny + jeszcze jedną pod gdyńskim dworcem "otwartą" dla wszystkich. Mi najbardziej przypadła do gustu Tent Stage - można było się tam poczuć, jak w klubie ;)
Prócz tego na festiwalu znajdują się: kino, teatr, sklepy z hipsterskimi ciuchami, rożnego rodzaju foodtrucki, stoiska z napojami, strefy relaksu i artystyczne projekty, jak np. autobus cały w grafitti.
5 poniżej zaprezentowanych przeze mnie kapeli pochodzących z Wielkiej Brytanii ma już na swoim koncie pierwsze sukcesy, ale z takim talentem są w stanie osiągnąć jeszcze więcej. Zacznijcie ich słuchać zanim zrobią to Wasi znajomi ;)
1. Royal Blood - zespół zadebiutował niedawno, bo w 2013 roku, ale już ma ogromne rzesze fanów i uznanie krytyków. Nic dziwnego, gdyż wśród zatrzęsienia indie rockowych kapeli, oni postawili na bluesowo - hardrockowe brzmienie. Co jeszcze bardziej zaskakujące, Royal Blood składa się jedynie z basisty, a zarazem wokalisty Mike'a Kerr'a oraz perkusisty Ben'a Thatcher'a. Każdy kawałek na ich debiutanckiej płycie wydanej w 2014 roku, to doskonały dowód na to, że oprócz 2 instrumentów i seksownego wokalu nic im więcej nie potrzeba.
Moje ulubione utwory: "Little Monster", "Out Of The Black", "Come On Over"
2. Nothing But Thieves - swoją działalność zaczęli 3 lata temu, a pod koniec tego roku ma się ukazać ich debiutancki album. Brzmieniem przypominają nieco Muse, a wokalista, Conor Mason podkreśla, że największy wpływ na jego śpiew miała twórczość Jeff'a Buckley'a. Do zespołu należą jeszcze: Joe Langridge-Brown (gitara), James Price (perkusja), Dom Craik (gitara) i Philip Blake (gitara basowa). Ich przepis na sukces? Dużo basu + seksowny, oryginalny wokal + dojrzałe teksty.
Moje ulubione utwory: "Itch", "Wake Up Call", "Lover, Please Stay"
3. Catfish & The Bottlemen - zespół założony w 2007 r. tworzą Van McCann (wokal, gitara), Johnny Bond (gitara), Jamie Blakeway (gitara basowa) i Bob Hall (perkusja). Ich młodzieńcza energia i surowe, indie rockowe brzmienie, sprawiają, że często porównywani są do Arctic Monkeys. Rok temu wydali debiutancką płytę, wystąpili na wielu europejskich festiwalach i nawet namówili aktora, Ewan'a McGregor'a, by gościnnie wystąpił w teledysku do ich utworu "Hourglass".
Moje ulubione utwory: "Kathleen", "Pacifier", "Hourglass"
Uwielbiam twórczość Gustava Klimta. W swoim pokoju mam 2 plakaty z jego dziełami i kilka innych rzeczy. Dlatego, kiedy dowiedziałam się o filmie "Złota dama", w którym obraz austriackiego malarza jest jednym z głównych "bohaterów", od razu wiedziałam, że go obejrzę :)
Dzieło angielskiego reżysera Simon'a Curtis'a opowiada opartą na faktach historię Marii Altmann, która walczy z rządem austriackim o zwrot obrazu pędzla Gustava Klimta nazywany "Złotą Damą". Dla wielu jest to wielkie dzieło sławnego secesyjnego malarza, ale dla starszej kobiety to portret ukochanej ciotki Adele Bloch - Bauer, który został zrabowany przez nazistów z jej rodzinnego domu. W toczeniu tej ciężkiej batalii pomaga jej syn przyjaciółki, młody prawnik, Randol Schoenberg.
Ukazanie losów głównej bohaterki w "Złotej damie" to punkt wyjściowy do poruszenia trudnego tematu, jakim jest holocaust. Im bardziej rozwija się fabuła, tym więcej szczegółów z czasów młodości Marii się dowiadujemy i możemy lepiej zrozumieć motywy jej działania. Walka o cenny obraz jest bowiem jednocześnie walką o poczucie sprawiedliwości i zmierzeniem się z tragicznymi wydarzeniami z przeszłości. Reżyser sprawnie wplótł we właściwą akcję retrospekcje, odsłaniając biografię bohaterki kawałek po kawałku. Wyszła mu z tego niezwykle ciekawa, momentami zabawna i bardzo wzruszająca historia. No właśnie, tylko z tym wzruszeniem trochę przesadził. Mimo, iż nie raz łza mi się zakręciła w oku, to jednak czasami dało się wyczuć, że film jest "na siłę" ckliwy np. w końcowej scenie. To jedna z 2 rzeczy, która nieco psuje mi to dzieło.
